Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2011

Uncompleted

Τι κι αν κάναμε όνειρα άλλα γι' αυτόν τον κόσμο...
Τι κι αν ζούσαμε με την ελπίδα ότι στο αύριο κρύβεται η πιο μεγάλη επιθυμία μας...
Είναι μάλλον γραμμένο να καταλήγουμε σε να ζούμε την ζωή που ποτέ δεν θελήσαμε να 'χουμε.
Μπορούμε άραγε, να βρούμε έστω και λίγο ικανοποίηση σε αυτήν;
Και σιγά-σιγά, ξεχνάμε τι κάποτε ποθήσαμε και προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι είμαστε ευτυχισμένοι με αυτά που έχουμε. Θάβουμε όσο πιο βαθιά μπορούμε το υποσυνείδητο μας, το οποίο ανώφελα προσπαθεί να μας κάνει να αρχίσουμε ξανά να αναζητούμε αυτό που θα μας κάνει χαρούμενους.
 





                            
Πηγαίνω εκεί που μπορώ να φτάσω ένα βήμα πιο κοντά
μ'ανθρώπους που στο πρόσωπό μου συναντάνε την χαρά
  

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011

Him

5 μίλια πέρα από τον ξύλινο φράχτη
βρήκε τον εαυτό του πληγωμένο
άπλυτο και ταλαιπωρημένο
σε έναν παλιό μισοξεχασμένο αχυρώνα

και έμεινε να τον κοιτάζει
μέχρι που γύρισε και του ψιθύρισε το μυστικό του
το μυστικό που εδώ και αιώνες η ψυχή του αναζητούσε

και ανακουφισμένος πλέον, ελευθέρωσε τα όνειρα του
και ο άνεμος τα πήρε και τα ταξίδεψε μακρυά
ενώ το σώμα του, λες και ήταν φτιαγμένο από σκόνη
εξαφανίστηκε σιγά σιγά, και το μόνο που υπήρχε πια 
εκεί που κάποτε βρισκόταν
ήταν μια μικρή φωτεινή ανάμνηση

έσβησε και αυτή με τον καιρό
και οι άνθρωποι άρχισαν να τον ξεχνάνε

κι όμως, τα όνειρα του ακόμα περιπλανιούνται
και 'συ, αν είσαι προσεκτικός, μπορεί κάποια μέρα
να τα δεις να σου χαμογελάνε
και να σε προσκαλούν να τα καθοδηγήσεις
στον δικό σου κόσμο
σε αυτόν που αποκαλείς ''σπίτι''. 
 

Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2011

It's my secret

Σου 'πα κάποτε, πως ήθελα να ξυπνήσω , κάποιο πρωινό, σε έναν άλλον κόσμο. Μακριά από όλους και όλα, με το μέλλον μπροστά μου να με προσκαλεί να το ανακαλύψω.
   Πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Τόσα, ώστε να έχει μετατραπεί αυτό το όνειρο σε ανάγκη. Αλλά εσύ δεν το πίστεψες ούτε τότε; πόσο μάλλον τώρα. 
   Κι όμως, εγώ βρίσκομαι ακόμα εδώ, να περιμένω κάτι να αλλάξει, χωρίς να έχω ιδέα για το πως πρέπει να δράσω. Απλώς να ελπίζω.

Να ελπίζω, ότι αυτό το πρωινό δεν θα αργήσει να 'ρθει

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011

What do you mean find love? (...)

...>> του είπε. << Είμαι τόσο χαρούμενη που ήρθαμε εδώ κάτω μαζί...>>
   Στον τόνο της φωνής της και στην έκφραση του προσώπου της υπήρχε κάτι που ο εκείνος το ήξερε καλά και του άρεσε περισσότερο απ' οτιδήποτε είχε γνωρίσει μέχρι τότε στη ζωή του: έδειχνε πως είχε στο νου της κάτι τολμηρό, αλλά δεν ήταν έτοιμη ακόμα να μιλήσει γι'αυτό.
    Εκείνος κούνησε απλώς το κεφάλι του για να δείξει πως είχε καταλάβει.


''Ήμουν τόσα χρόνια μισό-ερωτευμένος με τον ήσυχο θάνατο.''
 ...It's love that finds you, silly.

Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2011

You should see my scars...

Ο κόσμος δεν μου ανήκει. Ούτε εγώ ανήκω στον κόσμο. Όχι στον συγκεκριμένο. Το μόνο που θέλω, πραγματικά, είναι να βρω τρόπο να δραπετεύσω από τα σύνορα που η ύπαρξη τους είναι δεδομένη, και η απόδραση αδιανόητη.
     Κι όμως, ο νους μου θα ταξιδεύει για πάντα σε αυτήν την επιθυμία. Γιατί είναι το δικό μου όνειρο. Όπως κάποιοι κάνετε πλάνα και όνειρα για το πως θέλετε να εξελιχθεί η ζωή σας, τι θέλετε να κάνετε, με ποιον θέλετε να περάσετε την υπόλοιπη , με τι θα ασχοληθείτε, επαγγελματικά και μη.Έτσι και 'γω. Μόνο που δεν θέλω να κάνω όνειρα για το μέλλον, αλλά για το παρόν. 

   Δεν φοβάμαι πλέον τις αλλαγές. Αν πω ότι ποτέ δεν τις φοβήθηκα, θα είναι ψέμα. Αλλά όχι πια. Οι αλλαγές είναι αυτό που αποζητάω. Και τις βλέπω στο άμεσο μέλλον, να μου διαφοροποιούν την μέχρι τώρα αναμενόμενη συνέχεια της ζωή μου. Γιατί, ελάτε τώρα, όλοι , λίγο πολύ, δεν πιστεύουμε στ' αλήθεια ότι κάτι θα αλλάξει ριζικά στην ζωή μας, και ούτε λέμε να χωνέψουμε το πόσο ασταθής είναι.
    
           Έτσι λοιπόν,κάπου εδώ τελειώνουν τα βάσανά μου.
 Και αρχίζουν καινούργια. Μαζί τους, βέβαια, κουβαλάνε ποσότητες περιπέτειας. Και στον κόσμο μου, η λέξη περιπέτεια αυτόματα συνεπάγεται με το συναίσθημα της ικανοποίησης και της ευτυχίας. 

Λυπάμαι που δεν καταφέρατε να με ερμηνεύσετε. Λυπάμαι που δεν προσπαθήσατε να με βοηθήσετε. Λυπάμαι που δεν θελήσατε να με νιώσετε. Λυπάμαι που δεν με αγαπήσατε.
Να 'μαι όμως, που τα κατάφερα μόνη. Ολομόναχη.

Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011

Dreaming

Πάντα πίστευα σε αρκετά '' εξωπραγματικά '' πράγματα. Ελπίζω να ξέρετε τι εννοώ; μαγεία, μαγικά πλάσματα κτλ. Αλλά ποτέ δεν νόμιζα ότι υπάρχει αυτό που αποφασίσαμε πριν καιρό να ονομάζουμε μοίρα . Ούτε και καμία από τις μεταλλαγμένες εκδοχές της, που ουσιαστικά πίσω από την διαφορετική ονομασία κρύβεται η ίδια η έννοια της μοίρας.
    Όμως, τώρα τελευταία, έχω να αρχίσει να τέθω ερωτήματα, που δεν είναι διόλου ρητορικά. Δεν χρειάζεται να βρίσκομαι στον απώτερο εαυτό μου, σε κατάσταση έκστασης, ή ότι άλλο. Ούτως ή άλλως, μόλις εμφανιστεί στο μυαλό μου μια πιθανή απάντηση, είναι λες και το σώμα μου είναι πλέον άχρηστο; δεν έχει να προστατέψει ή να στηρίξει τίποτα. Το πνεύμα μου κυριαρχεί.
   Όπως και να 'χει, θέλω να καταλήξω σε κάτι άλλο, όχι τόσο σχετικό με τα προηγούμενα. Θέλω να μιλήσω για τα όνειρα. 'Ντάξει, πριν σχηματίσετε κάποια άσχημη άποψη για 'μένα, δεν πιστεύω στις προφητείες. Το ξεκαθαρίζω αυτό. 
  Αυτό που μου έχει τραβήξει το ενδιαφέρον, αυτό τον καιρό, στα όνειρα, είναι η λύτρωση που σου προσφέρουν. Εμένα, εννοώ. Σποραδικά, μέσα στην μέρα, ταξιδεύω με το μυαλό μου σε δημιουργήματα της σκέψης, αποκομμένα από τον κόσμο που έχω μέχρι τώρα γνωρίσει. Και τότε, μερικές φορές, πιάνω τον εαυτό μου να αναπολεί μια μισοξεχασμένη σκηνή από κάποιο, εξίσου ξεχασμένο, όνειρο.
  Από την στιγμή που αποφασίζω να ξεκινήσω την προσπάθεια για να κοιμηθώ, εύχομαι να δω ένα απίθανο όνειρο. Τόσο απίθανο, έτσι ώστε να αναπληρώσει όλες τις άσχημες στιγμές της μέρας, ή και γενικά, εκείνης της περιόδου. Και ίσως τελικά αυτός να είναι ο σκοπός των ονείρων. Ενώ εμείς ξεκουράζουμε το νου μας από όλα τα προβλήματα που το περιτριγυρίζουν, εκείνο μας φέρνει σε μια απόκοσμη κατάσταση, και μας γεμίζει με συναισθήματα, που ίσως να έχουμε αναζητήσει προηγουμένως.
   Με τρομάζει, ορισμένες φορές, η ρεαλιστικότητα των ονείρων. Η βάση τους, η δομή τους. Η γραμμή που τα διαχωρίζει από την πραγματικότητα είναι τόσο λεπτή, που κάποιες φορές δεν γίνεται διακριτή, και εσύ παρασέρνεσαι στον μαγικό κόσμο του σουρεαλισμού που κουβαλάνε.
   Τα όνειρα σκαλίζουν τις πιο απόκρυφες γωνίες του μυαλού σου, και ξεθάβουν επιθυμίες και αναμνήσεις. Αγαπάω τα όνειρα και, παρόλο όλους αυτούς τους εφιάλτες που με έχουν κάνει να ξαγρυπνώ κάποια ατελείωτα βράδια, ευγνωμονώ για την ύπαρξή τους.